Wigilia, oznaczająca w języku łacińskim „czuwanie” w oczekiwaniu na przyjście Chrystusa, jest dla nas jednym z najważniejszych dni w kalendarzu liturgicznym. Szczególnie w polskiej tradycji jest to święto wyjątkowe.

  Spędzamy je w gronie rodzinnym. Wigilia rozpoczyna się, gdy na niebie zabłyśnie pierwsza gwiazdka. Jest ona symbolem gwiazdy betlejemskiej, która rozświetliła niebo oznajmiając wszystkim narodziny Chrystusa. Była także swego rodzaju drogowskazem dla Trzech Króli, którzy wyruszyli w drogę do Betlejem. Przed przystąpieniem do uroczystej wieczerzy odmawiana jest modlitwa, czyta się również fragment z Pisma Świętego o przyjściu na świat Dzieciątka Jezus. W czasie wigilii dzielimy się opłatkiem, składamy  sobie życzenia na kolejny rok i wybaczamy wszystkie urazy. Wystrój stołu, przy którym rodzina spożywa kolację wigilijną, nie jest ani dowolny, ani przypadkowy. Pod śnieżnobiałym obrusem powinno leżeć sianko wigilijne, symbolizujące niedostatek w jakim przyszedł na świat Jezus , zapalana jest świeca. Przy stole zostawiamy zawsze jedno puste miejsce przeznaczone dla strudzonego wędrowca. Na wigilijną wieczerzę przygotowuje się najczęściej 12 potraw, odnoszących się do 12 apostołów. Do najbardziej tradycyjnych zaliczamy między innymi czerwony barszcz lub zupę grzybową. Skład wigilijnego menu różni się w zależności od regionu Polski. Mogą to być pierogi z grzybami i kapustą, różnego rodzaju kasze polewane grzybowym sosem, kutia, groch z kapustą, kluski z makiem. Są to jednak zawsze wyłącznie postne potrawy. Dlatego na pewno na wigilijnej kolacji nie powinno zabraknąć dania rybnego. Po uroczystym posiłku śpiewane są kolędy. Kolejnym, niezwykle głęboko zakorzenionym w świątecznej tradycji elementem,  jest choinka. Pod choinką każdy powinien znaleźć choćby symboliczny prezent dla siebie. Późnym wieczorem, o północy, warto, by wszyscy wspólnie wybrali się na Pasterkę. Ta szczególna Msza święta posiada niezwykle bogatą oprawę liturgiczną i jest uwieńczeniem czterotygodniowego Adwentu.